Femgerila

Остра реакција/писмо на Human Rights Watch до Владата на Р. Македонија по повод законот за заштита од дискриминација. Ви го пренесувам писмото во целина.

Letter to the Prime Minister of Macedonia

FEBRUARY 3, 2010

Dear Prime Minister,

Human Rights Watch writes to you in concern over your government’s decision to deny effective protection based on sexual orientation and gender identity in a proposed new anti-discrimination law. As you are aware, Human Rights Watch is an independent organization dedicated to defending and protecting human rights. We investigate and expose human rights violations and hold abusers accountable.

On January 29, 2010, the government of Macedonia announced a revised proposal for an anti-discrimination law. Although previous drafts had referred to “sexual direction” as ground protected against discrimination, in the present draft such reference has been eliminated.

The Minister of Labor and Social Policy, Mr. Xhelal Bajrami acknowledged this change, adding  that lesbian, gay, bisexual and transgender people could still ask for protection as the draft law also refers to “other grounds” of discrimination.

Human Rights Watch disagrees with this approach. Express mention of the grounds of discrimination is an essential measure toward eliminating unequal treatment. We urge you to change the draft law and make the anti-discrimination framework law compatible with international human rights standards.

The principles of non-discrimination and equality are at the foundation of the international human rights system, under which Macedonia has undertaken clear and obligatory commitments. The Universal Declaration of Human Rights (UDHR) establishes that “all human beings are born free and equal in dignity and rights” (art. 1) and “everyone is entitled to all the rights and freedoms set forth in this Declaration, without distinction of any kind” (art. 2(1)). These principles are reiterated throughout the International Covenant on Civil and Political Rights and other major treaties to which Macedonia is a party.[1]

The principle of non- discrimination is thus a core treaty obligation and a non-derogable norm. The enjoyment of all the rights guaranteed under the core treaties without discrimination is not subject to progressive realization; it has been defined as an immediate obligation.[2]

International law and standards prohibit discrimination on the basis of sexual orientation. Protecting lesbian, gay, bisexual and transgender people against discrimination is therefore part of Macedonia’s duty-bound obligations. The International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) to which your country acceded in 1994, affirms the equality of all people in articles 2 and 26. In the 1994 case of Nicholas Toonen v Australia, the Human Rights Committee, the international body of experts that monitors compliance with the ICCPR, found that both these provisions should be understood to include sexual orientation as a status protected against discrimination. Specifically it held that “reference to ‘sex’ in articles 2, para.1 and article 26 is to be taken as including sexual orientation.”

Likewise, the United Nations Committee on the Rights of the Child, the international body of experts that monitors compliance with the Convention on the Rights of the Child (CRC) to which Macedonia acceded in 1993 has also affirmed in its General Comments that the Convention’s prohibitions on discrimination (art.2) are taken to include “sexual orientation.”[3]

United Nations treaty bodies have expressed concern when governments like yours fail to include sexual orientation in their non- discrimination legislation.[4] United Nations treaty bodies have commended governments which have passed non-discrimination legislation that includes sexual orientation. [5]

Macedonia is a party to the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms. In art. 14, the Convention prohibits discrimination in the enjoyment of the rights and freedoms set forth in the Convention. Macedonia was also one of the first countries in Europe to ratify protocol 12 of the Convention which prohibits discrimination in all rights ‘set forth by law’. The European Court of Human Rights, which authoritatively interprets and enforces the Convention, has recognized that sexual orientation is covered by article 14 of the European Convention on Human Rights. In its recent first ruling on protocol 12 it said the grounds for discrimination prohibited under that protocol would be the same as under article 14, i.e. including sexual orientation.[6]

Since 2005 your country has been involved in a “stabilization and association” process with the European Union as a candidate for future membership. The draft anti-discrimination law of your government is not in line with the Charter of Fundamental Rights of the European Union, which affirms human rights among the core values of the Union. Article 21 of the Charter, which entered into force in December 2009, prohibits discrimination, specifically including discrimination on the basis of sexual orientation.

The European Commission noticed in their 2009 progress report on your country[7]:

“Little progress has been made in the area of anti-discrimination policy. Mechanisms to identify, pursue and criminalize all forms of discrimination by State and non-State bodies against individuals or groups do not yet exist. A framework law on anti-discrimination remains to be adopted. Discrimination based on sex, ethnic origin, disability and sexual orientation persists…..Neither the Constitution nor the existing legislation identifies sexual orientation as a basis of discrimination. Lesbian, gay, bisexual and transgender (LGBT) people are not protected against direct or indirect discrimination and are stigmatized, particularly in rural areas.”

The wording of the proposed anti-discrimination law of your government also contradicts Macedonia’s public commitment in signing a joint statement on human rights and sexual orientation and gender identity presented by 66 States at the General Assembly of the United Nations on December 18, 2008.

The statement calls upon “all States and relevant international human rights mechanisms to commit to promote and protect the human rights of all persons, regardless of sexual orientation or gender identity.” It also “urges States to ensure adequate protection of human rights defenders, and remove obstacles which prevent them from carrying out their work on issues of human rights and sexual orientation and gender identity.”

Similarly, the Yogyakarta Principles on the Application of International Human Rights Law in relation to Sexual Orientation and Gender Identity ( http://www.yogyakartaprinciples.org/), adopted by a group of 29 experts on international human rights law in 2006, call  upon states to ” embody the principles of equality and non-discrimination on the basis of sexual orientation and gender identity in their national constitutions or other appropriate legislation, if not yet incorporated therein, including by means of amendment and interpretation, and ensure the effective realization of these principles;” (principle 2A).

Several of your neighboring countries are in the process of introducing anti-discrimination laws or have done so in the recent past-among them Albania and Serbia. In all cases the law expressly mentions sexual orientation as a ground for non-discrimination.

We urge Macedonia not to turn away from international human rights standards and isolate itself in the region.

The purpose of a non-discrimination law is to deepen the domestic commitment to equality, and to fulfill international obligations. However, a non-discrimination law must be inclusive.

I urge you to introduce sexual orientation and gender identity into the draft non-discrimination law, work toward developing protection for all people against discrimination based on their sexual orientation or gender identity, and support the bill’s passage.

Sincerely,

Boris O. Dittrich,
Advocacy director in the program for lesbian, gay, bisexual and transgender people
Human Rights Watch

CC :

Mr. Gjorge Ivanov, President of Macedonia

Mr. Trajko Veljanovski, President of the Assembly of Macedonia

Mr. Xhelal Bajrami, Minister of Labor and Social Policy

[1] International Convention on the Elimination of all forms of Racial Discrimination (CERD), 1965, 660 UNTS 195; International Convention on the Elimination on All forms of Discrimination Against Women (CEDAW), 1979, 1249 UNTS 13; Convention against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CAT), 1984, GA Res. 39/46; Convention on the Rights of the Child (CRC), 1989, GA Res. 44/25

[2] See: the nature of States parties obligations (Art. 2, paar.1) General comment 3, December 14, 1990, and General Comment No. 14, The rights to the highest attainable standard of health: 11/08/2000, E/C.12/2000/4.

[3] Committee on the Rights of the Child. General Comment No. 4: Adolescent health and development in the context of the Convention on the Rights of the Child, CRC/GC/2003/4, July 1, 2003

[4] For example, the Committee on Economic, Social and Cultural Rights, the international body of experts that monitors compliance with international Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ICESR), to which your country acceded in 1994, has repeatedly expressed concern with Hong Kong’s failure in this area, Committee on Economic, Social and Cultural Rights. Concluding Observations: China, E/C.12/1/Add.107, May 2005; Concluding Observations: (Hong Kong) China, E/C.12/1/Add.58, May 21,2001

[5] For example, the Committee on the Elimination of Discrimination against Women, charged with interpreting and monitoring compliance with the UN Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination against Women (CEDAW), to which your country acceded in 1994, has commended the governments of Sweden and New Zealand. Committee for the Elimination of Discrimination against Women. Concluding Observations: Sweden, A/56/38, July 31, 2001; Concluding Observations: New Zealand, A/49/38, April12, 1994

[6] See the 2003 case of Karner v Austria. Also the explanatory memorandum of Protocol No. 12 recognizes that sexual orientation is covered by article 14 of the European Convention on Human Rights. The first ruling on protocol 12 was Sejdić and Finci v Bosnia-Hercegovina in 2009.

[7] Brussels 14 October 2009, SEC (2009) 1335/3 on page 20

Писмото во целост можете да го видите ТУКА

Проф. д-р Мартин Панчевски од ФДУ (а еве ко што можеме и да видиме и од СДСМ) беше гостин минатата емисија во Миленко Неделековски Шоу. Професорот го искористи своето гостување да прозбори за…Владе Милчин. Океј, ништо спорно иако според мене е деградирачки да се појавиш во нечие шоу само за да изоговараш колега. И самата најава за емисијата беше дегутантна каде што гостинот не беше претставен со име и презиме туку само како „член на СДСМ“ ама ај си велам пеким… Пеким си велев, се` додека не ја видов најавата на сајтот на Миленко. Професорот е претставен како- гад од СДСМ.

(Клик на сликата за поголем приказ)

Ниту мене не ми се симпатични грото од членовите на СДСМ, па ни ВМРО, па ни…ама сепак минимум почит кон соговорникот е потребна за да може да се одвива дијалог, дебата… Односот на Миленко, имајќи го предвид целиот контекст, односно дека во ова шоу редовно ни гостува Премиеро и слични битни фаци со кои Миленкото ни е на ТИ, е крајно проблематичен, но истовремено и симптоматичен. Само еден одраз на политичкиот дијалог карактеристичен за нашето општество. Политиката- место за гадови и курви и по некој добронамазан патриот…народот во публика, гладува восхитувачки гледајќи во спектаклот.

После долги тегнења, превривања, дрш-не дај килавења конечно во Македонија почна „посериозно“ (барем така делуваше на почетокот) да се работи на донесување на закон за заштита од дискриминација. Овој пуст закон се обидуваше да си го најде местото во Македонското законодавство одамна. Најпрво беше крајно насилно отфикарен од тогашната влада на СДСМ (денес за дивно чудо големи борци против дискриминацијата). Потоа мразот го скрши владата на Груевски која даде зелено светло ама пред да блесне зеленилото се начекавме трепкаво жолто. Одолговлекувањето траеше, трае, трае… па сепак некакви назнаки за донесување на овој закон имаше и има. Таман приказнава добива назнаки на хепи енд Феми мора да искомплицира садржај со едно прашње…

Што е полошо од недонесување на закон против дискриминација?

Донесување на лош закон против дискриминација.

Дигресија 1:(Што е полошо од жед? Пиење солена вода.)

И замислете децо, да видиш да не веруваш, нам баш ова второво ни се случува. Неверојатно.

Не мислам во овој пост да објаснувам зошто е и преку потребен закон за заштита од дискриминација. Знам дека на многумина за жал и ова не им е јасно. Дигресија 2: Еден, инаку умен човек, новинар по повод законов еднаш ми промрче- „Еееее кај најдоа таков закон, јас сум против затоа што е во ек економска криза и луѓето, работодавците нема да можеле на раат откази да даваат за да куртулат од кризата.“ Колку е нехумана, глупа и ужасна аргументацијава ако сами не сфаќате тогаш јеби га.

Она што сега го чув (неофицијално) е дека законот „поминал на Влада“ (значи следува Собрание) во својата нецелосна форма. “Здравата и нормална” ни Влада решила да избрише еден од основите за дискриминација и со тоа да го игнорира дискриминирањето на една категорија луѓе. Погодувате кои? Луѓето со поинаква сексуална ориентација од хетеросексуалната. Значи како основ за дискриминација не постои сексуалната ориентација.

Зошто е ова ужасно?

Постои практика во светот токму во овие закони основите на дискриминација постојано да се шират со додавање на нови и нови форми и основи и секако на крајот од наредените да стои „и друго“ со што би се опфатила дискриминацијата по сите основи. Потребата од именување на некои основи на дискриминација не е така годе создадена. Дискриминација по пол, род, сексуална ориентација, раса, класа, етничка, верска, национална припадност… се` се тоа основи кои јасно се ставаат во законите и по нив следува она „и друго“. Сето она кое е неименувано (иако содржано во она „и друго) е полабаво од јасно дефинираните основи. Останува во делот на неутралност со која понекогаш може да се манипулира. Така најчестите облици на дискриминација се дефинирани (иако реченицата во законот би била многу пократка доколку се напише само „сите облици на дискриминација“ или „дискриминација по сите основи“).

Важноста од јасното дефинирање и именување на основите за дискриминација во законот против дискриминација се гледа и од конечниот успех на Владата да издејствува бришење токму на овој основ (дискриминација по сексуална ориентација). Да не беше важно во главите на конзервиве немаше да се затепаат и со месеци да лобираат и притискаат за бришење токму на овој основ.

Сега Николче, мажиштата од ВМРО и МПЦ (да, да и МПЦ, тие беа многу гласни по повод ова прашање) ќе можат мирно да спијат. Конечно ќе си дочекаме закон против дискриминација кој дискриминира. Или закон кој ги штити од дискриминиција СИТЕ освен педерине ебаго. Тие може да ги дискриминираме и понатаму. Оти? Оти ни се може сеа и малтене легално!

На жалост на многумина, на среќа на малкумина и на сексуљавата рамнодушност на мнозинството Феми се врача кучи.

Причина:

Топ 5 блогерки- субјективна листа на најјакиот блог-фраер во регионов

Терминот Netizen (Net Citizen) е варијанта од англискиот Citizen . На македонски јазик овие два поима би се превеле граѓанин и мрежанин (Граѓанин на Мрежата). Етимолошки граѓанин доаѓа од именката град, а мрежанин е искован од именката мрежа која во овој случај ја означува интернет мрежата. Во „The Daily News Usenet” зборот мрежанин е дефиниран, во манир на манифест, на следниов начин:

„Добредојдовте во 21 век. Ти си мрежанин и постоиш како граѓанин на светот благодарение на глобалната конективност која ти ја дава мрежата. Физички ти живееш во една земја, но контактираш со поголемиот дел од светот преку глобалната компјутерска мрежа. Виртуелно ти живееш „врата до врата” со секој друг мрежанин во светот. Географската одделеност е заменета со постоењето во единствен виртуелен простор…Сведоци сме на ревитализација на општеството. Рамките се редизајнирани. Нов, подемократски свет станува возможен. Според еден корисник мрежата „ми го зголеми квалитетот на живот.” Мрежата отвора нова шанса за живот на луѓето. Социјалните врски кои порано не беа возможни сега се се` попристапни. Информациите, а со нив и луѓето стануваат живи.” (Leigh Star, 2009)

Овој краток манифест цитиран погоре ги имплицира поголемиот дел од замките во кои се фаќаат восхитувачките предвидувања, прогнози и дефиниции на нет-утопистите. Замисленото граѓанство, или подобро жителство во кибер просторот е почетна точка во разбирањето и дефинирањето на мрежанинот. Мрежанинот своето жителство го искусува низ споделување на простор за комуникација со виртуелните други. Социјалните врски и комуникациите се олеснети. Но дали е тоа навистина подемократски свет? Бидувањето мрежанин подразбира поседување лозинка. Еден од често занемаруваните аспекти на постоењето во мрежата е токму пристапот. Кој има пристап до виртуелниот свет? Кои се оние кои ја имаат или немаат можноста од поседување на модем, интернет конекција, компјутер и останати „скапи играчки”? Кои се оние кои умеат да ракуваат со овие машини и апарати? И покрај вистинитоста во тврдењата за отвореноста на компјутерски посредуваниот свет, остануваат занемарени пречките за пристапност диктирани од таканаречениот реален свет. Глобалното село понуди свет без визни режими и граници, забрзана и лесна мобилност без пасоши и скапи авионски карти, свет во кој не важат физичките закони, свет без гравитација. Но глобалното село сепак понуди свет со лозинки, свет со услови за пристап.

Но, да се задржиме на оние граѓани кои се во можност да станат и се мрежанини. Она што следно ни се врамува како едно од најважните прашања со кои ќе се занимава овој текст е прашањето за заедништвото. Тргнувајќи од претпоствката која суптилно ја заговара и Бенедикт Андерсон дека секоја заедница е замислена ни останува предизвикот да го истражиме големиот емотивен влог депониран во овие замислени заедници. Андерсон предупредува на можната замка во која може да се западне доколку се каже дека национализмот е лажна заедница имплицирајќи притоа можност или веројатност за некакви „вистински” заедници отаде нацијата. Она што го прави Андерсон навистина заводлив за читање во контекст на виртуелните  заедници е неговото фокусирање не на наводната лажност или автентичност на заедниците туку на стилот и начините на кои тие се замислени.

Инвестирањето во виртуелните заедници и славењето на олеснетото заедништво во кибер просторот доаѓа паралелно со опаѓањето на значењата на географските заедници, па и заедниците воопшто. Можеме ли да го замислиме ефектот на зголемената мобилност, миграцијата, туризмот врз доживувањата и сфаќањата на географските заедници? Да го додадеме на ова и ефектот на масовната медиумска и конзумерска култура врз црвстите, традиционални форми на заедници и ќе можеме барем приближно да го детектираме губењето или промената на значењата и вредностите кои заедниците од реалниот свет ги имплицираат. David Holmes укажувајќи на ова виртуелно инвестирање во загубеното реално заедништво вели дека „апстрактните заедници коинцидираат со процесите на глобализиција и мобилност кои ги овозможуваат време-простор изменувачките технологии”. (Holmes, 2009) Holmes се интересира за екстензивните форми на социјалното и нивното влијание врз традиционалните форми на поврзување, заедништво. Тргнувајќи од електронските медиуми како форма на социјална интеграција па се` до интернетот Holmes зборува за човековите поврзувања и релации кои постепено стануваат се` поапстрактни. Климаксот овие апстрактни релации го доживуваат во виртуелните заедници.

Овие нови форми на социјални интеракции  иако конструираат свои сопствени реалности, сепак не би требало да ги дефинираме и разгледуваме како себе-содржателни, себе-референтни, како што сугерира Holmes. Не смееме да заборавиме дека партиципирањето во компјутерски посредуваните светови не е чин апсолутно одделен од познатите социјални практики на реалниот свет. Виртуелниот идентитет иако флуден состав од идентификации секогаш се конструира одново во време и простор, но низ веќе познати стратегии. Со право Вајлдинг предупредува дека е од особена важност „препознавањето на новиот медиум кој функционира внатре во општествената рамка која добро ги познава извежбаните практики, всаден во економската, политичка и културна околина.” Или забелешката на Marc Smith дека „и покрај уникатните квалитети на социјалните простори во виртуелниот свет луѓето не влегуваат во овие нови терени „со празни раце”. Ние носиме со нас збир од нашето искуство и очекувања генерирани од нам попознатите социјални  простори.”

Оттука не е страшно ниту непожелно во проучувањето на новите форми на заедништво да се зборува со јазикот на реалните заедници. Секако нужно е земањето предвид на новиот и различен контекст во кои се формираат овие заедници и новите начини на себе-репрезентирање, препознавање и припадност кои ги диктираат новите комуникациски технологии. Сепак, во овој текст ќе се обидам да ги покажам познатите и стари начини на замислување на заедништвото кои се пресликуваат во конструирањето на себството во заедницата лоцирана на она место кое го нарекуваме кибер простор.

Конструирањето на себството во заедница подразбира како што вели Michele Willson „искусување на себеси во релација”. Токму ова толку значајно заедништво е почетната точка во славењето на виртуелните заедници. Не ли се мисли на ова ревитализирање на заедницата во делот за ревитализација на општетсвото од  цитираниот манифест? Авторите на пофалните слова за виртуелните заедници во овие форми гледаат подемократски, помалку исклучувачки заедници. Но сепак, истите во виртуелните заедници не гледаат ништо друго освен екстензија на реалната заедница. Прославувањето на вака сфатените  виртуелните заедници истовремено ги занемарува битните карактеристики на човечката интеракција овозможена од компјутерските технологии како и специфичноста на контекстот во кој се одвиваат овие политики на припадност, социјални динамики и стратегии на репрезентација и препознавање нужни во конструкцијата на виртуелните како и други заедници.  Мораме да се дистанцираме од буквалното пресликување на заедниците од реалноста во дефинирањето на виртуелните, а истовремено да внимаваме на замката од сфаќањето на овие кибер заедници како ослободени од сите врски со истите од реалноста. И секако секогаш да ја имаме на ум проблематичноста на терминот „реални заедници”. И заедниците од реалноста, односно заедниците кои не се компјутерски посредувани се исто така замислени, повеќе или помалку апстрактни и виртуелни.

Па која е тогаш разликата помеѓу цврстите, традиционални форми на заедници и виртуелните? Holmes ги дефинира  заедниците кои се создадени во кибер просторот како заедници кои се базирани на интерес. Виртуелните заедници подразбираат партиципирање поради специфични заеднички интереси, односно свесно избирање поради интерес во кои од многуте виртуелни заедници ќе се партиципира. Замислената заедница на нацијата, семејството и слично на пример подразбираат однапред зададена припадност по крв, гени и заедничко минато, потекло. Емотивниот влог е овде зголемен, наспроти прагматичниот во виртуелните заедници. Веројатно затоа звучи попознато „да се умре за татковината” отколку „да се умре за facebook на пример”.

Другите разлики се исцрпуваат во специфичноста на новите терени. Компјутерски посредуваните светови се измолкнуваат на секој обид за класична картографија, мапирање или попис. Виртуелните заедници се сочинети од растелотворени субјекти кои можат да се поседуваат виртуелен документ за идентификација кој е невалиден по однос на параметрите на кои инсистира реалната лична карта или пасош на пример. Виртуелната заедница е искусено текстуално заедништво помеѓу “невидливи” субјекти. Не попусто Holmes вели: „Екстензивните комуникациски технологии и агенси не можат да се проучуваат како инструменти кои служат на претходно зададените тела или заедници, наместо тоа тие се контексти кои воведуваат нови начини на бидувањето, нови вериги на вредности и нови сензибилитети за времето и случувањата во културата.”

Македонскиот идентитет добива нови сексуални нијанси. Е тоа е за риспект!

Еве го соопштението за печат:

АЛЕКСАНДАР БИ МАКЕДОНСКИ

Почитувани,
Здружението на граѓани “Александар Би Македонски” најавува дека ја поддржува намерата на
Владата на Република Македонија за изградба на споменик на најславниот бисексуалец во
македонската историја – Александар Велики.
Ние бисексуалците во Александар отсекогаш сме гледале икона на нашиот лајфстајл. Сме
гледале човек, кој покрај тоа што го освојувал и обединувал светот, ги обединувал луѓето од
различни сексуални ориентации.
Затоа, изградбата на овој споменик, освен како исчекор за афирмација на сексуалните
различности ќе биде и голема промоција на нашата држава. Имено, секој бисексуалец од Европа,
Америка и светот би посакал да се фотографира пред споменикот на најславниот бисексуалец во
историјата.
Скопје, 28.04.2009

Гоце Делчев, Даме Груев, Никола Карев, Цар Самуил, Методија Андонов Ченто, Гемиџиите, Ајдутскиот водач Карпош, Цар Јустинијан, Воин, Свети Кирил и Методиј, Свети Климент и Наум, Македонски бранители, Оснивачи на македонската револуционерна организација, Паднатите херои за Македонија, Првото заседание на АСНОМ, Украински поет Тарас Шевченко, Загинати припадници на АРМ во хеликоптерска несреќа. Тоа е изборот и одлуката на Општина Центар за поставување споменици во центарот на градот. Најголем дел од нив војници. Сите мажи. Скопје е химна за мртвите мажи-херои испеана од градскиот татко. Останатите градови по ништо не се разликуваат.

Историјата е приказна за милитаризмот. Ода за убивањето. Сведоштва и интерпретации на војните и освојувањата. Историјата има потреба од прераскажување, создавање талог од колективната меморија кој ќе го рехабилитира херојскиот дискурс секогаш одново. Тоа е приказна која исклучува бескрајно многу вредности, дејствувања, состојби во име на кадрирање на сликата на милитаризмот и маскулинизмот. Вака кадрираната слика нужно продуцира херои. Херој е секогаш оној што војувал, освојувал или бранел територија. Херојот е војник. Тоа се запаметените имиња и презимиња, носителите на споменици, лица пресликани во бронзени глави на бела платформа.

Јавниот простор е еден од многуте медиуми низ кои се раскажуваат овие приказни. Сетете се само на првиот училиштен ден. Речиси сите образовни институции го носат името на македонските мртви херои. Ходниците и холовите се полни со бисти од истите и слики од луѓе вооружени до заби. На мојот прв училиштен ден ние му пеевме песни на Лазо Трповски. Другите деца пееја песни на некои други борци. Потоа еднаш годишно положувавме цвеќиња на нивните споменици. Над зелената табла висеше Тито. И нему му пеевме. Училиштето изгледаше како спомен дом на војните и владетелите. Ја одржувавме ритуалната функција на славење и гордеење со насилството.

Ви раскажувам приказна за камен-темелниците, лопатите и спомениците. Ова е урбана приказна за се’ појасното маскулинизирање и милитаризирање на нашите градови. Улици, плоштади и паркови кои се’ поагресивно се претвораат во некрофилско соблазнување, славенички транс на смртта, оружјето и војната. Секоја чест на храбрите борци од минатото, но дали се тие единствените кои заслужуваат да влезат во историскиот канон? Дали единствено нивните имиња заслужуваат да бидат испеани, рецитирани, повторувани? Дали нашите градови треба, според милитаристичкиот концепт на херојството, да станат платформи на бисти и споменици од мртвиот војник? Стерилен и рамен простор во кој дефинитвно се впишуваат монументални потсетувања на воените херои. Машки чизми и кал, крв и оружје, мултиплицирани споменици, машки бронзени тела и понекоја шмизла.

Завршија изборите. Добивме нови градоначалници. Сите мажи. Жените во функцијата градоначалник на општина се застапени со сериозни нула проценти. Од едвај три или четири градоначалнички сега имаме нула. И никому ништо. И овој пат полтронски молк од страна на до вчера најгласните поборнички за видливоста на жените во политиката. Госпоѓата Лилјана Поповска ги стутка своите ставови под политичките черги. Веројатно напуштањето на опозициските позиции во Македонија значи и напуштањето на ставовите кои силно сме ги бранеле. Молкот сум наведена да го сфатам како игнорирање на сериозниот проблем со кои се соочени жените. Апсолутно и безрезервно истиснување од јавната сфера, политичката сфера и одлучувачките функции. Политиката на Груевски почна да ги жнее своите преродбенички плодови. Татко на небото, господар на земјата, глава во семејството.

Контрапунктовите на вака етаблираната политика остануваат на маргините од јавната сфера. Истиснати од политичките агенди, заложби и напори , ние, саботерките на цврстите рамки на Големиот Татко, на Градскиот Татко сме фрлени пред голем предизвик. Да бидеме силно политички активни, а истовремено надвор од матрицата на политичките партии. Време е конечно да си признаеме дека нашите политички агенди не можеме никогаш да ги оствариме на реализираните избори. Гласачките ливчиња се секогаш наш пораз. Изборните кампањи движени од опасните стратегии на обединување немаат капацитет да ја слушнат нашата полиглосија. Исправени пред ова провокација насоките во кои треба да ги трасираме нашите писти се секогаш насоки што бегаат од обединување, едноумие, униформираност, марш. Тоа се насоки на различните, гласови на поинаквите, идеи на неистомисленици кои тргнуваат во потрага по граѓански простор, територија на еднаквост, толеранција и плурализам.

Нашиот фронт се улиците. Ние го љубиме градот, го конструираме урбаниот простор, живееме во него, се движиме низ него, го градиме нашиот однос со него. Градот е глас. Градот е повеќе гласност. Градот го градат гласовите на малцинството исто онолку колку и гласовите на мнозинството. Хомосексуалци, сексуални работници и работнички, корисници на дрога, атеисти, верници, партиски симпатизери, презирачи на политичките партии, графитџии, скејтери, лица со хендикеп, Роми, Албанци, Македонци, Турци… Сите сме тука, сите сме заедно. Нашите различности не треба да не’ плашат. Нашите градови треба да се афирмирачи на тие разлики. Јавниот простор мора да ја слави различноста, шареноликоста, неуниформираноста. Градот пулсира доколку го допреш во вистинската точка. Сограѓани и сограѓанки, време е да ја најдеме г-точката на нашиот град, да му дозволиме да вибрира, да пулсира и да покажеме дека нашиот град е жив. Тој живее и се менува. Сакаме метропола, а не некропола.

Драги пријатели, Скопјанки и Скопјани,

Го шириме гласот. Гласот на градот и гласот на слободата.

Го дигаме нашиот глас, денес, за да го заштитиме правото да се зборува и
мисли, правото на градот сфатен како слобода!

Плоштад Слобода е целодневен настан за зачувување на нашето право на
различно мислење, животен стил, на правото на слободен собир и протест кои
беа прегазени на 28.03. Протестот започнува на пладне на плоштадот
Македонија. Потоа(13:00), простетната поворка низ скопските улици доаѓа до
Градски Парк каде од 13:30 започнува денски концерт.

Потврдени бендови: The John, Fighting Windmills, PMG collective, Canon, Da
Dzaka Nakot, Graham Young
***
Градот не е хор. Градот не маршира исто. Градот не мисли исто. Градот е
демос и полис. Градот е демократија, почитување и негување и заштита на
различното и на малцинското.

Во градот не живее народ или толпа. Во градот живеат граѓани, поединци. Во
градот и во државата, барем кај нас, барем формално, според Уставот, не
владее народна демократија туку демократија. Разликата меѓу демократијата и
народната демократија е како разликата меѓу кошула и лудачка кошула.

И заради тоа се собравме. И заради тоа се буниме, и заради тоа нема да
застанеме!

Бегај од тука. И толку. Во моментот кога момчето во црна кожена јакна со запенавена уста и стегната тупаница ми ги кажа овие зборови, веќе знаев. Знаев дека градот не е наш. Дека плоштадот не е наш. Дека не постои веќе јавен простор, туку „нивен” простор. Што и да значи тоа „нивен”, едноставно наш, заеднички не е. И да не се лажеме повеќе. Ако тоа сакаа да ни го појаснат, тогаш во ред, сфативме. Мислам дека е фер конечно тие што тргнаа во поход и го освоија некогашниот јавен простор да се појават во медиумите и да прогласат победа. Сите прес-конференции, штапски престрелки, соопштенија на политичари, одгласи на студентски унии се лицемерни маскирања на суштината. Оти во поход тргнаа со јасни претензии. Да ни покажат чиј точно е градот, чиј е плоштадот.

Минувајќи покрај пивницата „Лондон”, видов една група собрана околу еден човек со транспарент в рака. „Свети царе Константин, со крстот си победувал. Моли се за нас со силата на крстот и ние да победуваме.” Со таква порака не’ пречекаа. Со желба да победат. Да победат во „војна” што сами ја зацртаа, сами ја конструираа, самостојно ја замислија. Повлечени на кејот само се залажавме дека најдовме мало ќоше, сигурен агол, терен на одишка во кој ќе можеме да ги артикулираме сопствените визии, ставови и идеи. Од Камениот мост се здаде колона од луѓе. Небаре чета во марш со лут поглед полн презир кон неистомислениците, свештени лица, попови, граѓани и граѓанки, икони и пцости, клетви и закани со бели букви на сина заднина ни порачаа: Иако собор правите, Господ ќе го разори зошто со нас е Бог! Ви честитам. Победивте. Јавниот собир ни го разоривте и победа понесовте. Но, не со Бог. Со сите компоненти на тоа што во една своја колумна издавачот Никола Гелевски го нарече деснило. Затвореност и омраза, презир и гнасење од поинаквите, деструктивност, копнеж за узурпација, наметнување, освојување, бес, насилство и лудило.

Во едно интервју направено во деновите на почетокот на војната во Ирак познатата теоретичарка на родот Џудит Батлер зборува за справување со насилството низ призмата на нашите обврски кон другите човечки суштества. Решението според Батлер е комплицирано и тешко во момент додека се справуваме со сопствената ранливост. Но, решението е нужно и покрај се’ многу едноставно: спречување на циклусот на насилство, прекинување на кругот на одмаздата. Ова е решение во главата на филозофите, во реалноста токму тоа е најтешкиот чекор. Студентите, постдипломците, активистите за човекови права и сите поддржувачи на визиите на младите архитекти за овој град го покажаа на дело речиси невозможното. Го пресекоа кругот на одмаздата, го прекинаа циклусот на насилство.

Не, министерке Јанкуловска, немојте да не’ нарекувате во своите соопштенија пацифисти и борци за човекови права ставајќи не’ во наводници. Саботниот настан е еден од ретките моменти со кои треба сериозно да се позанимавате и во својата политика. Попусти се сега сите обиди да го дисквалификувате еден од најдоблестните чинови што некогаш и’ се случил на нашата држава. Министерке, ве молам, немојте да лажете. Бев таму. Видов со свои очи и најодговорно тврдам: ниеден, апсолутно ниеден од нас не возврати дури ни во самоодбрана. Ние го отфрливме насилството како алтернатива во момент кога бевме изложени на насилство.

Според теоријата на Батлер, тоа во што ние успеавме е прифаќање на чувството на болка, тага и ранливост. Не се одмаздувавме за неправдата. Студентите и нивните поддржувачи покажаа најдостоинствен, најдоблестен и најцврст став. Го свртеа грбот на насилството и заминаа. Тие разбраа дека се одговорни и за другите човечки суштества. Тоа е вистинската христијанска логика на вртењето на другиот образ. Најсилната и најрадикалната стратегија. Онаа за која никогаш немавте доволно храброст.Министерке Јанкуловска, ние имавме редари. Тоа беа млади студенти што нашата полиција ги игнорираше. Тоа се студентите што не ги препознавте единствено затоа што не се вклопуваат во вашата визија за воспоставување ред. Овие редари не ги тепаа тепачите туку не’ повикаа на повлекување. Сега сте подготвени и да ги осудите поради тоа. Запаметете, нашата министерка за внатрешни работи го осуди покажувањето неагресивен отпор, ненасилство и човечност.

Господа лидери и претставници на сомнителни студентски унии, сојузи и парламенти и отсега непочитуваниот ректор, дојде конечно време да си дадете оставка. Вие немате никаков кредибилитет повеќе да го споменете зборот студент. Едните слободно може да се трансформираат во служба за односи со јавноста на Македонската православна црква, оној другиот и неговите претходници стратешки да се распределат во политичките партии од кои дојдоа како вечна младина. За Ректорот останувам без зборови. Доста го контаминирате и онака јадниот студентски дух. Покажавте пример, како и секогаш досега, на најгрозно полтронство. За жал, овој пат директно низ грбот на „вашите” студенти. Не ги видовте на протестот нели? Е па не ги видовте оти бегаа низ тревниците додека ги гонеа вашите другарчиња.

Жално е што по ова остана единствено спинувањето, карикирањето, искористувањето и деглорификација на покажаниот пример на студентите и нивните поддржувачи. Истото е и со нашиот град. Остана еден пуст обид за плоштад од кој се евакуирани сите неистомисленици, сите поинакви ставови и луѓе, сите различни примери кои бликаат со доблест и храброст. Не правете од градот сопствен стан. Солун е ваш, ама Скопје е наше.

Почитувани сограѓани,

Ве покануваме да присуствувате на јавниот протест во сабота 28 март 2009 г. , во 12 ч. на пладне на плоштадот Македонија во Скопје.

Целта на протестот е да се крене гласот и искаже незадоволството против изградбата на верски објект-црква на плоштадот Македонија во Скопје.

Плоштадот не е простор во кој што поединци за сметка на своите мегаломански апетити имаат право да ги реализираат своите популистички идеи. Уште помалку со парите на граѓаните.

Сметаме дека еден град не се планира така што се обновуваат објекти кои некогаш постоеле на одредени места, градот и неговиот изглед се менуваат како што се менува населението и начинот на живот на луѓето воопшто. Градењето на нови објекти во градот се планира според неговиот сегашен изглед, сегашни потреби и според неговите постоечки објекти и улици.

Ниту во една цивилизација не се градело по плоштади и улици, тие се ненадоместливи, необновливи. Кога ќе се уништат – процесот е неповратен.

Немаме за цел да навредиме или оспориме ничие религиозно убедување.

Протестот е одговор на насилничко однесување на власта, користењето на религијата во политички цели и разобличувањето на градот Скопје.

Протестот е во организација на Прогресивен млад синдикат и Прва Архи Бригада, млади луѓе чии ставови се обединети околу тоа дека плоштадот во главниот град е јавен простор и дека тој подеднакво му припаѓа на секој граѓанин на Скопје.